|
Lian przyszła do mnie z problemem, ponieważ nie potrafiła poradzić sobie z wysypką na twarzy. Spytałem ją o bardziej kontekstualne informacje - jej życie, jej poziom stresu, jej zdrowie, dietę, ćwiczenia i rodzinę. Była młoda - ledwie dwudziestoletnia, potrafiła medytować. Próbowała wielu różnych sposobów, jednak żaden jej nie pomógł. Była bardzo cichą osobą, mówiła, że zazwyczaj ludzie w ogóle jej nie zauważają, z wyjątkiem jej wysypki. Poprosiłem ją zatem, by wyobraziła sobie, że jest wysypką i by siebie opisała. Mowiła takie rzeczy, jak: - Jestem czerwona - Nie mogę się ukryć - Jestem wrażliwa - Nie odejdę - Odpycham ludzi - Jestem brzydka - Jestem zaczerwieniona Sprawdziłem z nią, co czuła w jej ciele, gdy wypowiadała te stwierdzenia. Powiedziała, że czuje się wrażliwie, gorąco i niekomfortowo. Potem zbadaliśmy wspólnie każde z jej stwierdzeń. Powiedziałem 'powiedz mi coś o czerwieni' i pomogłem jej zbadać, co znaczy czerwień w jej życiu. Powiedziała mi o wspominieniach chińskiego Nowego Roku, z mnogością czerwieni wokół, jednak jej ojciec nie wrócił wtedy do domu. Reszta stwierdzeń również przywołała różne historie. Kiedy mówiła o kryciu się, opowiedziała o tym, jak bardzo chciała schować się przed matką, która ją biła. Spytałem ją o odpychanie ludzi. Na początku nie potrafiła mi tego wyjaśnić - była bardzo uprzejmą osobą, która zawsze chciała robić coś dla innych. Jednak, gdy zeszła głębiej, okazało się, że była w relacjach z innymi do tego stopnia 'dawcą', że nie pozwalała innym zbliżyć się do niej. Zaakceptować innych znaczy pozwolić im się zbliżyć. Jedno z twierdzeń, które z wielką mocą wykrzyczała, było 'odpychanie ludzi'. Poprosiłem ją, by powiedziała mi to wprost: 'Chcę Cię odepchnąć'. Kosztowało ją to mnóstwo energii, po czym zaraz pogrążyła się w nieśmiałości. Zachęciłem ją do tego, by posiłowała się ze mną na ręce, po to, by mogła ucieleśnić odpychanie. Z początku zrobiła to z ociąganiem, jednak później coraz mocniej i mocniej. Cała jej energia przechodziła przez jej dłonie. Spytałem ją, co czuje - złość. Popracowaliśmy zatem nad uzewnętrznieniem jej złości. Widziałem ją jedynie dwa razy, jednak powiedziała mi jakiś czas później, że jej wysypka niemal zupełnie zniknęła i że udało jej się być bardziej asertywną w jej życiu i relacjach z innymi.
Tracy była zamężna od 12 lat i miała dziecko. Nie była jednak nieszcześliwa w małżeństwie. Bardzo dobrze układało się jej z jej partnerem. Jednak bardzo rzadko uprawiali seks. Na początku ich znajomości, ona musiała wyjechać na rok za granicę. Podczas jej pobytu, przeżyła bardzo intensywny i bardzo erotycznie przesycony romans. Uciekła, wróciła do domu i wyszła za mąż. Jednakże bardzo dużo czasu zajęło jej dojście do siebie po tym doświadczeniu i wciąż nie zintegrowała go zupełnie. Jest to klasyczny przykład zarówno niedokończonej sprawy, jak i biegunowości w Gestalt. Kiedy mówiła o tej sprawie, spytałem ją, jak się teraz czuje. Jest to klasycznie pytanie Gestalt. Żywiła wiele złożonych i skomplikowanych uczuć. Zagłębiliśmy się w nie somatycznie, poświęcając czas na pracę nad jej smutkiem, intensywnością i bezpodstawnością tych doświadczeń. Niekoniecznie trzeba mierzyć się z "przeszłością", ponieważ przeszłość jest teraźniejszością i wszystko, czego potrzebujemy, by zmierzyć się z nierozwiązanymi problemami przeszłości, jest nam dostępne tu i teraz. Poczyniliśmy pewne kroki w pracy na polaryzacją. Nad jej dziko porządliwym ja i nad jej szczęśliwie zamężnym ja. Nad nią, przekraczającą granice i nad nią, konserwatywnie nie ryzykującą. W tej rozmowie udało mi się, by skłonić ją do zamiany miejsc, w których ujawniały się obie ze stron jej osobowości. Sprawdziłem też, które z emocji towarzyszą jej po obu stronach. Zainicjowałem sytuację, w której każda ze stron krytykowała drugą: 'jesteś zbyt dzika', 'jesteś zbyt nudna'. Po tej rozmowie, obie ze stron jej osobowości stały się sobie bliższe i poszły na pewien kompromis. To dzieje się zupełnie naturalnie, przy odpowiedniej pomocy i prowadzi do integracji podzielonych części, jak to określa Fritz Perls.
Sny, marzenia i opowiastki są do siebie podobne: pozwalają nam na dostęp do osoby jako takiej. Jesse ułożył historię o chłopcach, który byli bliźniakami. Bawili się oni obaj obok tamy. Główny bohater, nazwijmy go Tony, bał się wody. Drugi bliźniak, Jack, nie. Jack przebywał w wodzie, bawił się i nękał Tonego, prosząc by ten wszedł do wody. Tony odmawiał. Ich matka umarła jakiś czas temu i przebywali pod opieką ich macochy. Tony nosił kamień w kieszeni, pamiątkę po jego matce. Jack wyciągnął kamień z kieszeni Tonego i wrzucił go do wody. Tony rzucił się za nim i spostrzegł, że czuł się dobrze w wodzie. Zapomniał nawet o kamieniu. Problem z Jessim polegał na tym, że miał opory, by poślubić jego dziewczynę. Kochał ją, lecz obawiał się o ich dalszą przyszłość i nie potrafił podjąć poważnej decyzji. Zbadaliśmy jego sen, pozwalając Tonemu, by zidentyfikował każdą postać z osobna. Jako Tony, bał się wody, bał się wskoczyć do niej. Jako Jack, był spontaniczny, czuł się dobrze ze sobą, był pogodny. Jako zmarła matka, był kochający, młody, delikatny. Jako woda, był głęboki. Jego doświadczenie matki jest tutaj ważne, jako że jego matka była zimna i zdystansowana. To jest ta część, która sprawiała mu trudności w związkach z kobietami – bał się zbytnio zbliżyć, bał się, że jego oziębłość wpłynie na związek. Zatem co jest tutaj istotne, to związek z głębszą, cieplejszą, kobiecą częścią jego doświadczenia. Skok do wody był dla niego motywatorem. Było również jasne, że potrzebował pomocy jego „bliźniaka", kogoś, kto się nie boi, który przywoła obraz kochającej matki i „wrzuci" go do wody. Poprosiłem go moglibyśmy to odegrać. Ja będę bliźniakiem, wezmę pamiątkę z jego kieszeni i wrzucę ją do wody. Zgodził się, więc opowiedziałem „teraz biorę pamiątkę i wrzucam ją do wody". Wyobraził sobie siebie wchodzącego do wody. Poczuł się odprężony. Było to dla niego poruszające doświadczenie. Czuł się pewnie, stabilnie, poczuł, że jest w stanie połączyć się z głębszym miejscem w nim samym, które nie było poruszone jego zmartwieniami o przyszłość jego związku. Tak jak w opowiadaniu, kiedy znalazł się „w wodzie", nie potrzebował już więcej wspomnienia jego matki. To jasne, że było tu potrzebnych kilka niezbędnych rzeczy. Po pierwsze, musiał pomóc mu ktoś inny – potrzebował „bliźniaka", by pokierował jest uwagę na kochającą matkę, za którą tak tęsknił. Po tym jego naturalnym ruchem był ruszenie w to miejsce. Ostatecznie mógł w końcu być ze sobą samym, już nie jako rozszczepione połówki, które chciały zanurkować, ale bały się tego; częścią, która śmiało prze naprzód życiu. Poczuł jak dwie połówki schodzą się w jedną całość. Poczuł zależność między głębią, ciepłem i kobiecością w jego sercu, dzięki czemu mógł stawić czoła życiu, związkowi, bez oporów.
John miał problem z poczuciem bycia w pełni oddanym swej dziewczynie. Nie był pewny jego związku. Miał sen. On i jego dziewczyna uprawiali miłość. Jego ojciec i matka byli tuż za nim. Jego ojciec był młodym, pewnym siebie i silnym mężczyzną. John był niepewnym, nie chciał sprawić, by zaszła w ciążę. Jego ojciec podszedł bliżej i John poczuł ulgę. Gdybyś był freudystą, miałbyś przy tym sporo do roboty, jednak my działamy inaczej, z Gestalt. Gestalt jest o integracji i posiadaniu, więc rozumiemy to jako części snu. Dają nam one dostęp do naszych własnych biegunów i jaźni. Poprosiłem go zatem o to, by „był" każdą częścią jego snu. Jako on sam był niepewny, powstrzymujący się. Jako dziewczyna był pożądający z całego serca, bez obciążenia. Jako ojciec był otwarty, o czystym umyśle, zdrowy. Jako matka był zwodniczy, tajemniczy, nie chcący być zauważonym, ukrywający siebie. Wszystko się układało – ojciec z dziewczyną, oboje pewni siebie, solidni oraz on i jego matka, oboje niepewni, miękcy, ukrywający się. To miało sens, ponieważ jego matka, gdy dorastał była wobec niego bardzo oziębła. Zaczął zatem badać tę oziębłość, w szczególności to, jak on sam był oziębły w relacjach z innymi, na różne sposoby. Sprawdziliśmy jak jego oziębłość manifestowała się w chłodnych relacjach z jego dziewczyną i z jego trudnością w oddaniu się. Badaliśmy jego oziębłość, którą on nazywał „emocjonalną pustką", jego nieczującą stroną. Połączył to z jego doświadczeniami z depresją, a szczególnie z bezsensownością. Wkraczając w świadomość jego własnej oziębłości było budujące, ponieważ mógł spostrzec, że było to coś fundamentalnego, co wpływało na jego związek. By to zmienić, będzie potrzebował znaleźć drogę do 'rozgrzania się' bez potrzeby czerpania tego z zewnętrznego źródła (dziewczyna). Bazuje to na zasadach świadomości, gestaltowemu pojęciu odpowiedzialności, byciu z „co jest". Jego oziębłość nie jest czymś, co się zmieni – jest to utrwalone w tym, jak co on sam wnosi do związku. Może jednak zwiększyć swoją świadomość, jego spektrum wyboru i zrozumieć, jak objawia się to w związku.
Bridget była bardzo wrażliwą osobą. Miała wcześniej wiele bardzo przykrych alergii i była wrażliwa fizycznie na otoczenie, jak również bardzo lękliwa. Mówiła o tym jak bardzo trudne było dla niej, gdy ktoś się na nią wściekał. Czuła się bardzo bezbronna, nawet jeśli były to tylko sprzeczki z jej partnerem. Powiedziała „moje ciało nie należy do mnie, jestem zdrętwiała, nie mam poczucia granic ciała". Było zatem trudno dla niej być w jej ciele, szczególnie gdy ktoś wokół niej był niezadowolony. Spytałem o jej własne wady. Mówiła o czasach, gdy była uparta i niewrażliwa na innych. Opowiedziałem jej o moim uporze i braku wrażliwości. Powiedziała, że mogłaby sprawić by jej oczy były bardzo ostre, cicho pchając je w drugą stronę. Poprosiłem ją, by wyobraziła sobie jej oczy, którymi pcha w ten sposób. Powiedział, że „są rozgrzane do czerwoności; mogłabym kogoś nimi zabić". Zachęciłem ją by pozostała przy rozgrzanych do czerwoności oczach i spaliła nimi ludzi. Powiedziała o obrazie, w którym uderza kogoś w twarz. Kiedy była młodą kobietą, została wykorzystana seksualnie i żywiła z tego powodu wiele złości względem mężczyzn. Poprosiłem ją zatem, by wyobraziła sobie, że uderza mężczyznę, który jej to zrobił. Poczuła jej siłę, poprosiłem, by zwróciła uwagę na resztę jej ciała. Czuła się potęgę, w jej mięśniach, skórze i nogach. Poprzednio, będąc w jej ciele, czuła się jak podczas tortur. Jednak teraz czuje się już dużo lepiej. Rozmawialiśmy o jej seksualności. Przez wiele lat była bardzo bojaźliwa seksualnie, przestraszona i łatwo sztywniała ze strachu przed jej partnerem. Poprosiłem ją, by wyobraziła sobie, że jest agresywna seksualnie wobec jej partnera. Obraz ten bardzo jej się spodobał. Przeczesaliśmy resztę sfer jej życia, w których mogłaby być agresywna – granie w baseball z jej synem. Poczuła się wspaniale. W tej sesji zaczęliśmy od jej bezbronności i byciem „przerażonym swoim ciałem". Ta bezsilna pozycja była jej bardzo bliska i cechą jej dorosłego życia. Kolidowała z poczuciem bliskości z jej mężem i negatywnie wpływała na umiejętność bycia odpornym w sytuacjach komunikacji z innymi ludźmi. Pozycja „bycia twardym" była przeciwnym biegunem tego, jak wpływać na innych. Pomimo tego, że było to ciche, identyfikując się jako 'dominującego' (dosł. pchacza), mogliśmy uzyskać dostęp do jej własnego gniewu. Somatycznym objawem tego były jej oczy, które stanowiły klucz do pogłębienia jej doświadczenia jej własnego gniewu. Wizualizowanie bycia agresywnym w tym pomogło. W żadnym razie nie jest godne pochwały odreagowywanie agresji na innych. Chodzi raczej o wejście na odmienny biegun tak, by zintegrować osobę w jedną całość. Zmiana była dramatyczna. Nie czuła się już wrażliwa, bezsilna, przestraszona czy rozszczepiona. Nie tylko odwróciła sytuację z jej agresorami, ale również mogła poczuć, że rusza naprzód, będąc aktywna seksualnie z jej partnerem, coś, co nie stało się wcześniej od bardzo długiego czasu. Odkrycie możności bycia agresywnym jako zabawy, zarówno w seksie, jak i z jej synem, było dla niej czymś nowym i zapewniło jej spojrzenie z innej perspektywy.
Jane ma nastoletniego syna. Ma kłopoty z motywowaniem go i nie jest do końca pewna, kiedy poiwnna naciskać na niego, by bardziej starał się w szkole czy dać mu więcej wolności w tym, by sam odnalazł odpowiedni dla niego poziom. Jej syn spędza mnóstwo czasu w internecie Jane prosi mnie o radę, o rozwiązania lub o pokierowanie. Oczywiście, część mnie z radością chciałaby udzielić jej rodzicielskiej rady – wszak wychowałem pięcioro dzieci. Poznałem bardzo wiele opinii na ten temat, które mogłyby okazać się pomocne. Jednakże odrzucam jej zaproszenie i zamiast tego skupiam się na jej uczuciach, kiedy opowiada o jej sytuacji. Skacze z wątku na wątek – wspomina pozytywne doświadczenie z wywiadówki, uprzedzając o rzeczach, które nie idą dobrze jej synowi. Trudno jest utrzymać ją w teraźniejszości, ze mną i z jej uczuciami. Opowiadam o niektórych uczuciach, które towarzyszyły mi, kiedy to ja wychowywałem swoich nastolatków. Tworzy to dla niej nieco przestrzeni tak, by mogła się otworzyć i porozmawiać o lęku i napięciu. Jednak gdy to robi, uśmiecha się. Komentuję co widzę i co słyszę, po czym pytam ją obce jest to dla niej. Mówi o tym, że raczej próbuje nałożyć na swoją twarz nieco uśmiechu, niż zawsze być zmartwioną i ponurą. W pewnym stopniu jej to pomaga. Jednak jej napięcie wskazuje na to, że nie pomaga dostatecznie. Skupiam się zatem na teraźniejszości, na jej doświadczeniu i opowiadam o swoich trudnościach w czasie, gdy moje dzieci były w tym wieku. Krok po kroku Jane pozwala sobie czuć więcej. Proszę ją by oddychała głębiej. Stwierdza, że czuje się zagubiona. Sugeruję jej, że raczej zamiast podawania jej gotowego rozwiązania tej sytuacji, zostanę z nią jeszcze chwilę. Proponuję jedną minutę, podczas której razem będziemy w tym miejscu. Odpręża się i zaczyna czuć wewnętrzne ciepło. Zauważam jej dłoń na boku jej brzucha, wokół żeber. Zwracam jej uwagę na to miejsce. Zazwyczaj odczuwa w brzuchu niepokój i presję. Teraz czuje ciepło. Zachęcam ją by oddychała pełniej. Teraz czuje się bardziej poruszona i zaczyna płakać. Otwiera się, by być bardziej obecna z jej głębszymi uczuciami. Zarówno smutek, jak i ciepło są obecne. Jest to moment integracji. W końcu ofiarowuję jej rodzicielską zasadę, której była dla mnie bardzo pomocna. Teraz potrafi ona przyjąć ją bardziej otwartym sercem, niż jako intelektualną ideę. Najważniejsze jest tutaj, by nie wychodzić do niej z rozwiązaniami, które chce od nas usłyszeć (i które inni jej dawali), przełamałem jej opór, poprosiłem, by trzymała się teraźniejszości, zostałem z nią i jej zagubieniem, co pozwoliło jej być bardziej z nią samą, tu i teraz. Skupienie raczej na relacji, niż na zachowaniiu.
Workshops coming up:
Hong Kong 6-8 June,
Personal Growth/Spiritual Growth
- see below
Shanghai 10-15 June,
Gestalt intensive
下一个即将到来的工作坊在2014年6月10日-6月15日! 请传播。更多信息，请电133-1176-7286,电子邮件: huangjianhe@vip.163.com或访问 www.zhxlw.net
-----------------------------------------------------
Steve Vinay Gunther : 澳大利亞利斯莫爾人,
一位在靈性路上走過了40個年頭的實修者;
一位手彈吉他情感真摯信仰『愛是一切』的吟唱者;
一位笑容可掬給人如沐浴春風般溫暖的『長輩』;
一位目光深邃眼睛裡流露著平靜與洞見的老師；
一位樸實無華卻可以將真理實相展示在你面前的完形大師。
何為靈性?如何去修行實踐? 它和心理治療的方法有何相似或不同之處？這些問題將透過審視所組成靈性和療愈的原則、實踐和體驗來進行探索和詮釋。
在工作坊中，老師將會把靈性修持的整個架構圖清晰地展示給大家,有了這張靈修地圖，我們在回歸靈性的路途上會很清楚自己在哪個階段，或哪個位置， 離目的地還有多遠。
這個工作坊是獨一無二的。它可以加深我們對自己靈性的了解，并指明怎樣去運用到與不同對象的關係中。此工作坊在過去的15年里曾在12個不同的國家開班；這是首次引入香港。
課程時間: 6月6 – 8日(10:00am – 6:00pm)
課程費用: HK$4800
上課地點: 本中心
入款帳號: 中國銀行(香港)分行: 012-5511-00-9663-6
帳戶名稱: WE CENTER (恒●慧)
注: 凡在5月15日前報名者優惠價HK$4300
本中心傾心提示： Steve Vinay Gunther 是值得推荐給朋友們的一位老師, 課程詳情請參閱附件。
|
|
|
